Zanaatkâr bir aileye mensup olmak ne büyük şans!

Ebeveynlerin her ikisinin de mesleğinden elime geçen, yakışan olmasa da bana kattıklarıyla övünüyor ve gururlanıyorum.

Bir matbaacı olamam, olmak da istemem ama iyi bir matbaacının kızıyım. Babamın renk hâkimiyetine şapka çıkarırım.

İlkokul öğretmenimiz Niyazi Bey matematik takıntılı biriydi ve öğrencilerine müzik, resim, beden eğitimi yaptırmayacak kadar da idealistti. İlkokul tarihimde çocukların o çok sevdiği derslerden bir anı hatırlamıyorum. Bulduğumuz her fırsatta problem çözerdik. Bu iyi mi oldu, kötü mü bilmiyorum. Bunun meyvelerini yiyip de “oh oh maşallah, harika” dediğimi hatırlamıyorum, sayısal dehası olmadım. İçimde yokmuş demek ki.

Ortaokulda el sanatları ve resim öğretmenimizle yapmadığımız kızsal etkinlik kalmadı. Dikiş hariç minik ellerimle yaptığım örgü, tığ işi, etamin, makrame ürünlerimi yıllarca kullandık (m). Bunlarda pek maharetliydim. Şimdi düşünüyorum da mor ve lila renklerinde ördüğüm V yakalı ve ajurlu kazağım on üç, on dört yaşında bir ergen için oldukça iddialı bir üretimdi 🙂 Resim konusunda ekstra yeteneğim vardı. Bakarak yaptığım natürmortları çini kalemleriyle, manzara resimlerimi babamın renk sihirbazlığı ile guaj boyayla renklendirmekten sonsuz keyif alırdım.

Anneciğimin terziliğine gelince; Beyoğlu Olgunlaşma Enstitüsü mezunu. Bildim bileli, her konuda olduğu gibi, dikiş konusunda da çok titiz olmuştur. Çocukluğum annemin dikiş makinesinin dibinde geçti diyebilirim. Uzun yıllar bir kadın grubu ile Rumeli Caddesi’ndeki Köşe Bebe isimli çocuk giyim mağazasına dikiş dikti. Müşteri profili benim yaşımdaki kız çocuklarıydı. Her sezon mağazanın sahibi İtalya’ya gider, çocuk modasına özgü kıyafet örneklerinden numune alır gelir, her birinden önce tam bana göre numune çalışılır, ben o dönemlerde makinenin yanında oturmaktan modelliğe terfi ederim, dikilen numune onaydan geçince parti üretimine başlanır ve numune benim gardrobuma kalır. Süet tulumlardan kolları fırfırlı, dantelli çingene kıyafetlerine, mini deri elbiselerden balık sırtı elbiselere, paçaları püsküllü modelden yakasında yapma çiçeği olana, onlarca model. Bildiğiniz gibi değil çok şıktım. Annem her bayram sipariş yetiştirme telaşına düşerdi. Bayram siparişinin arkasına da mutlaka benim için fazladan bir elbise, pantolon eklerdi. Babamın rahmetli askerlik arkadaşı Nihat Amca ile Kâmile Yengenin benden iki yaş küçük kızını da hiç ayırmaz, bir örnek kıyafetlerimiz bitince, arife akşamı Nihat Amca ta Aksaray’dan arabayla gelir kıyafeti alırdı.

Ergenlik çağına geldiğimde Köşe Bebe kapandı. Annem sipariş üzerine yetişkin eş dosta dikmeye başladı. Kendine ve bana dikmeyi hiç bırakmadı. En şık pantolonlarım, ceketlerim, paltolarım hep onun elinden çıkmaydı.

Dedim ya titizdi işinde çok. Pötikareli, ekoseli ve balık sırtı kumaşları dikerken annemin tüyleri diken diken olurdu. Çünkü her bir kare, her bir çizgi her bir desen birbirini takip etmeli, tamamlamalıydı. Sırf desenler değil tabii, kol oyuntusu modeli kavramalı, göğüste potluk kalmamalı, pantolonların ağları tam oturmalı, dikişler kumaşı kasmamalıydı.

Annemin dikiş konusundaki özeni beni de etkiledi. Yanlış anlaşılmasın; dikiş bilgim emekleme seviyesinde, ancak düğme diker, sökük onarırım. Ama dikiş kalitesinden anlarım. Bir şey satın almak benim için çok zor. Bir kere kumaşlar çok uyduruk, hepsi sentetik. Dikişler çok kötü, modeller doğru dürüst değil, mağazadan aldığın tam üzerine otursun diye terzi eli değdirmek elzem. Hiçbir çizgi, kare birbirini bulup öpüşmüyor. Tam zıt karakterdeki, zırnık anlaşamayan çiftler gibi biri altta biri üstte.

“Beni her konuda bu kadar titiz yetiştirmek zorunda mıydın annem?” diye soruyorum, omuzlarını silkiyor. Yanağına bir öpücük konduruyorum. Muccck!!!

Derin İzler’in diğer kalemleri, sevgili blogdaşlarım:

Mindmills, Leylak Dalı, Kurmaca Biyografiler, Konserve Ruhlar, Kaktüs Gölgesinde Kum Yazısı, Ekmekçikız, Radyo Z, Özge’s Substack, Benim Haller, Where Is Human, Kedori, Yonca Muslubaş, Köşenin Delisi.